Wojciech Federczyk, Wyzwania w zakresie szkolenia kadry urzędniczej w Rzeczpospolitej Polskiej

Wojciech Federczyk
Krajowa Szkoła powinna odegrać znaczącą rolę jako rzeczywiste centrum i ośrodek oceny potencjału oraz budowania kompetencji wyższej kadry urzędniczej. Odnosi się to zarówno do słuchaczy kursu stacjonarnego, którzy dopiero rozpoczną swoją ścieżkę kariery, jak też osób pełniących takie funkcje bądź ubiegających się o wyższe stanowiska urzędnicze.

Podstawą administracji publicznej, poza jej szkieletem organizacyjnym są ludzie, którzy wykonują zawodowo pracę na rzecz społeczeństwa w wielu różnych urzędach i instytucjach. To zachowania poszczególnych urzędników stanowią o jakości i skuteczności działania państwa, jak też jego oceny w oczach obywateli.

Poszukiwanie i pozyskiwanie liderów w administracji jest istotnym elementem jej modernizacji, ponieważ tylko osoby posiadające określone umiejętności oraz niezbędną wiedzę, a także wizję ich wdrażania mogą zapewnić, że administracja będzie mogła przedstawiać rozwiązania istotnych i aktualnych problemów społecznych. Nie można jednak równocześnie zapominać o właściwej postawie urzędnika, którą można określić jako zaangażowanie dla dobra wspólnego w duchu odpowiedzialności oraz rozumienie służebnej roli administracji, która korzysta z władztwa publicznego.

Podnoszenie kompetencji i dbanie o rozwój zawodowy stanowi podstawowe zadanie Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, określone wprost w ustawie z 14 czerwca 1991 r. jako kształcenie i przygotowywanie do służby publicznej urzędników służby cywilnej oraz kadr wyższych urzędników administracji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 2).

Dotychczasowa działalność Szkoły skupia się na kursie stacjonarnym, który w 26 promocjach ukończyło przeszło 1200 osób. W ciągu ponad ćwierćwiecza działalności większość absolwentów obejmowała i obecnie piastuje wysokie stanowiska państwowe. Również w przyszłości kurs stacjonarny powinien służyć kształceniu przyszłych liderów administracji publicznej.

Pewien niedosyt pojawia się w odniesieniu do drugiej części ustawowo sformułowanej misji KSAP – dbałości o wyższe kadry urzędnicze. Dlatego poza bogatą i wciąż rozwijaną ofertą szkoleniową Krajowa Szkoła powinna stanowić ośrodek oceny predyspozycji do sprawowania stanowisk kierowniczych. Równocześnie Szkoła, dzięki swojemu doświadczeniu, może proponować odpowiednie do potrzeb administracji programy z zakresu zarządzania publicznego, które pozwolą na przekazanie wiedzy i umiejętności osobom piastującym wysokie stanowiska w administracji publicznej. Istotnym atutem KSAP jest wypracowany w ramach kursu stacjonarnego aplikacyjny charakter szkolenia – nastawienie na ćwiczenia praktyczne i treningi. Taka forma zajęć jest gwarancją przydatności oferowanej wiedzy oraz umiejętności jej odpowiedniego wykorzystania. Konieczne jest jednak opracowanie przez Krajową Szkołę, korzystając z uznanych i renomowanych partnerów międzynarodowych, odpowiedniego dla potrzeb administracji publicznej programu kursu zarządzania oraz dostosowanie go do polskich realiów i oczekiwań w tym względzie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Krajowa Szkoła powinna odegrać znaczącą rolę jako rzeczywiste centrum i ośrodek oceny potencjału oraz budowania kompetencji wyższej kadry urzędniczej. Odnosi się to zarówno do słuchaczy kursu stacjonarnego, którzy dopiero rozpoczną swoją ścieżkę kariery, jak też osób pełniących takie funkcje bądź ubiegających się o wyższe stanowiska urzędnicze.

 

Autor tekstu

Wojciech Federczyk − dr nauk prawnych, posiada wieloletnie doświadczenie akademickie i urzędnicze - na stanowiskach kierowniczych w służbie cywilnej (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji), w samorządzie terytorialnym (Urząd m. st. Warszawy) oraz eksperckie (Trybunał Konstytucyjny, organy administracji rządowej). Jest członkiem Warszawskiego Seminarium Aksjologii Administracji. Zainteresowania naukowe koncentrują się w obszarze nauk o administracji publicznej oraz polubownych metod rozwiązywania sporów z udziałem administracji. Prowadził także badania statutowe w europejskich ośrodkach naukowych Deutsche Forschungsinstitut für öffentliche Verwaltung (Spayer), Humboldt Universität (Berlin) oraz Karl-Franzens-Universität (Graz). Autor kilkudziesięciu publikacji naukowych, w tym współautor podręczników do nauki administracji oraz postępowania administracyjnego. Od 8 października 2016 r. dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.